อ่านจบแล้วเมื่อวานนี้สดๆร้อนๆ ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกเราจะยังไม่ได้พูดถึงเล่ม 3 ด้วยล่ะมั้ง ช่างมันเถอะ ข้ามๆไปน่า . . . มาที่เล่ม 4 นี่เลยละกัน

ระหว่างการเดินทาง ไปฝึกสกีประจำปีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า รถบัสโรงเรียนฮานะโซโนะเสียหลักจากการหักหลบมอเตอร์ไซค์ซึ่งพุ่งสวนมา อย่างไรก็ตาม ยุริโกะ, เคียวโกะ และอะกิโกะ พร้อมเพื่อนร่วมชั้น ก็ยังคงต้องนั่งรถไฟไปยังจังหวัดฮอกไกโดซึ่งเป็นสถานที่ฝึก แก๊งสามสาวนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวเดียวกับมะยุมิ นักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ขณะที่ทั้งสี่กำลังนั่งคุยกันอยู่นั่นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็โผล่หน้าเข้ามา มะยุมิหายตัวตามเขาออกไปแทบจะทันที แล้วอะกิโกะก็แอบได้ยินบทสนทนาของหนุ่มสาวคู่นี้ "จะลงมือฆ่าหรือจะถูกฆ่าเสียเองล่ะ" คำพูดของชายหนุ่มสะกิดใจสามสาวรู้ว่า เรื่องราวอันตรายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เห็นปกเล่มนี้สีม่วงสวยดี แต่เนื้อเรื่องในเล่มนี้จืดชืดเอามากๆ อ่านมา 4 ตอนคิดว่าตอนนี้สนุกน้อยที่สุดแล้ว แถมยัง Y น้อยที่สุดด้วย(นี่สินะจุดประสงค์หลักที่อ่าน . . . ฮา)

ถ้าจำไม่ผิดชุดสามสาวนักสืบของอาคากาว่า จิโรนี่จะเขียนมานานพอสมควรแล้้ว(รู้สึกในเล่มจะมีปีที่พิมพ์ที่ญี่ปุ่นนะ แต่จำไม่ได้) ดูจากรายละเอียดในเรื่องก็พอจะรู้ เพราะบรรยากาศมันดูเก่าๆชอบกล ไม่ค่อยมีพูดถึงเทคโนโลยีในปัจจุบันซะเท่าไร . . . พูดยังกับมันเก่ามากงั้นแหละ ไม่ใช่อย่างงั้นหรอก แต่เห็นว่าตัวละครในเรื่องไม่มีมือถือใช้กันเลยน่ะ (ทั้งๆที่เคียวโกะรวยจะตาย จะไม่มีมือถือได้ยังไงจริงมั้ย สงสัยเขียนตอนที่มือถือยังไม่บูม) อีกอย่าง สังเกตจากภาษาของผู้เขียนแล้วมันให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งเขียนแรกๆน่ะ เดาเอานะ . . . (ไม่รู้ต้นฉบับเป็นงี้ หรือแปลไม่ดีกันแน่)

หลังจากอ่านมา 4 ตอนแล้วก็ต้องบอกว่าเรื่องนี้มันไม่ได้สนุกอะไรมากมายหรอกนะ บทเฉลยของคดีก็ค่อนข้างจะงงๆ แปลกๆ ถ้าจะอ่านเพราะชอบอ่านแนวสืบสวนล่ะข้ามไปได้เลย ไปอ่านแมวสามสียังจะมีให้ลุ้นมากกว่า อันที่จริงจุดเด่นของนิยายสืบสวนของอาคากะวา จิโรอยู่ตรงที่มุกตลกในเรื่องมากกว่าปกติแนวสืบสวนจะเครียดๆใช่มะ แต่ของเค้าจะเฮฮาปาจิงโกะตลอดทั้งเรื่อง อ่านได้เรื่อยๆสบายๆ (แต่บางทีมุกก็แป้กบ้างเหมือนกัน)

ส่วนเรื่องนี้ก็ตลกบ้างไม่ตลกบ้าง เราว่าจุดเด่นของเรื่องนี้อยู่ที่คาแรกเตอร์มากกว่า บอกตรงๆว่าถ้าไม่มีเคียวโกะกับยูริโกะล่ะก็เราจะไม่อ่านเรื่องนี้เด็ดขาด ชอบตรงที่เคียวโกะเก่งเว่อร์ไปซะทุกอย่าง แล้วก็ชอบพูดจากัดจิกคนอื่นด้วยคำสุภาพ (เวลาโดนคนพูดเพราะด่านี่มันเจ็บกว่าพูดหยาบๆด่านะ) ส่วนยุริโกะนี่ชอบเวลาแอบงอนเคียวโกะหน่อยๆ ^_^ น่ารักดีคู่นี้

ข้อสังเกตเล็กๆน้อยๆหลังจากอ่านมา 4 ตอน รู้สึกจะต้องมีฉากที่ยูริโกะตกอยู่ในอันตรายแล้วก็มีเคียวโกะเข้าไปช่วยทุกที > w < . . . อยากใ้ห้คนเขียนเขียนให้คู่นี้ Y กันจริงๆเลยแฮะ โฮะๆๆ แอบชั่วอีกแล้ว

อ้อ . . . เรื่องนี้ได้ยินมาว่ามี 7 เล่มจบ ตอนนี้เล่ม 5 ก็ออกแล้วล่ะ เร็วมั่กๆ จุดที่เราชอบอีกอย่างหนึ่งก็คือหน้าปก ปกสวยดี จำได้ว่าเห็นครั้งแรกก็สะดุดตาหยิบขึ้นมาดู พออ่านดูรู้ว่าอาคากะวา จิโรเขียนก็เลยลองซะหน่อย ปกดูสวยและลงทุนกว่าเรื่องแมวสามสีกับซายากะเยอะ(บลิสออกแบบปกไม่ค่อยโดนอ่ะ)